Vietnam ขี้โกงทั้งแผ่นดินแต่เทียบ Philippines ไม่ได้เลย… | - CookieCoffee -

- CookieCoffee -

– No.1 TH Blogger in JP by StatCounter UK –

Vietnam ขี้โกงทั้งแผ่นดินแต่เทียบ Philippines ไม่ได้เลย…

จาก Blog เก่าเมื่อปีก่อน, โกงสามชั้นกับ Bus สายการบินปลอม” ที่ Vietnam ก็ว่าเลวร้ายแล้ว

แต่มาวันนี้, ผมนั่งเขียน Blog อยู่ที่ Manila

เจอปัญหาตั้งแต่ในสนามบิน [Vietnam ยังถือว่าเจอ “หน้าสนามบิน…”]

พอดีผมมาถึง Philippines ตอนเช้าและมีเวลาเหลือเฟือตามประสา Backpacker ซำเหมา, ก็เลยไปเข้าคิวรอซื้อกาแฟจากร้านเล็กๆ ชื่อ “Cafe France” ที่ดูแล้วเสี่ยงต่ออาหารเป็นพิษน้อยกว่าเจ้าอื่นๆ ที่มืดๆ ดำๆ เก่าๆ โทรมๆ [ย้ำว่าอยู่ในสนามบิน]

และเมื่อมาถึงคิว, สิ่งแรกที่เห็นก็คือป้ายภาษาอังกฤษที่เขียนว่า “ลูกค้ากรุณาขอใบเสร็จทุกครั้งหลังสั่งกาแฟ”

cafe-france-manila-ninoy-airport-cheat-receipt-macbook-philippines-dangerous-backpack

อาจไม่แปลกอะไร, เห็นร้านในไทยหลายที่ก็มีป้ายทำนองนี้

แต่ฝรั่งบางคนก็ไม่ได้ขออยู่ดี

เพราะก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร

แต่เคยเจอ Backpacker ด้วยกันเตือนว่าจริงๆ มัน “สำคัญ” เพราะใบเสร็จคือหลักฐานว่าเราได้จ่ายเงินซื้อของเขา, โดยเฉพาะในประเทศที่ความปลอดภัยต่ำๆ เพื่อป้องกันไม่ให้พนักงานเรียกตำรวจ [ชั่วๆ ฮั้วกัน] มาจับเราด้วยข้อหาขโมย

และใบเสร็จยังทำให้เราแน่ใจได้ด้วยว่าพนักงานเอา “สินค้าในร้าน” มาให้, ไม่ใช่แอบเทอะไรก็ไม่รู้ใส่

เกิดอาหารเป็นพิษขึ้นมา, ก็ยังมีหลักฐาน Claim กับบริษัทประกันว่าเราเข้าโรงพยาบาลเพราะร้านไหน

และนั่นนู่นนี่, ไปจนถึงเหตุผลของทางร้านเองว่าเพื่อป้องกันไม่ให้พนักงานแอบยักยอกเงิน

cafe-france-manila-ninoy-airport-cheat-philippines-dangerous-backpack-queue-transit

cafe-france-manila-ninoy-airport-cheat-receipt-macbook-philippines-danger-backpack

ผมก็เลยถามหาใบเสร็จ [ถ้าไม่ได้อยู่ในสนามบินคงไม่กล้า, กลัวโดนยิง]

พนักงานร้านกาแฟแห่งประเทศ Philippines ทำหน้าเอือมระอา

แล้วก็รื้อๆ หากระดาษอะไรสักอย่างสีขาวๆ ส่งให้

มันเป็นใบเสร็จที่ “เก่ามาก”, เปื้อนไปด้วยคราบสีน้ำตาลๆ แถมอักษรยังเลือนจนมองแทบไม่ออก !

และเมื่อดูดีๆ, ทั้งเวลาทั้งวันที่ก็ไม่ตรงกับตอนผมซื้อ [วันที่บนใบเสร็จนั่น, ผมยังไม่ได้เข้าประเทศมันเลยด้วยซ้ำ]

พอมาคิดอีกที, พนักงานน่าจะไปรื้อจากถังขยะ…

ทั้งที่ร้านนี้เป็นร้าน Chain ใหญ่ [คล้ายๆ Cafe Amazon ของบ้านเรา] และทั้งที่ร้านนี้ตั้งอยู่ในสนามบิน Manila แต่ก็ยังโกงนักท่องเที่ยวได้อย่างหน้าด้านๆ, สมกับเป็นการต้อนรับเข้าสู่ประเทศแห่งการ Corruption อันดับหนึ่งของ Asia

manila-ninoy-dutyfree-shop-food-airport-cheat-philippines-dangerous-backpack-bookstore

หลังจากนั้น, ผมก็ยังเจออีกหลายเรื่องใน Airport เพราะในสนามบินมี “ป้ายบอกทาง”​ น้อยมาก

มีอยู่ทีที่ตรวจเอกสารกับ Passport เสร็จ, ผมก็เดินตรงเข้าประตูไป

ผ่านหน้ายามที่กำลัง “หลับ” อยู่

เจอ Lift หนึ่งตัวที่ไม่มีป้ายอะไร, ด้านซ้ายเป็นทางออกเล็กๆ ที่เขียนว่า “Departure”

ผมก็เดินไปตามทาง, ปรากฏว่ายามวิ่งมาชี้หน้าตะคอกใส่ว่า “ไม่ใช่ทางนี้” ต่อด้วย “เห็นเขาหลับทำไมไม่รู้จักปลุก !”

[กลายเป็นความผิดผมอีกที่มันหลับ…]

จริงๆ เหตุผลที่ผมบินครั้งนี้คือ “มีงานที่ญี่ปุ่น” แต่ “เลือก” ที่จะแวะ Philippines ด้วยความตั้งใจเพราะอยากเห็นกับตาว่าทำไมประเทศนี้ถึง “ล่มสลาย” ทั้งที่ครั้งหนึ่งเคยก้าวหน้ากว่าใครๆ จนถึงขั้นมี “รถไฟฟ้าเป็นชาติแรกใน Southeast Asia

kbank-kingpower-credit-card-visa-signature-macbook-japan-note-philippines-exchange

และพบว่าผมไม่น่าสงสัยให้เสียเวลา

ปัญหาของ Philippines ไม่ได้เกิดจากการที่ผู้นำเผด็จการทำ Corruption จนประชาชนอดอยากถึงขั้นต้องไป “ค้นเศษไก่จากถังขยะกิน” เหมือน BBC ว่า, และอีกอย่างที่ผมไม่เคยเห็นในประเทศไหนแม้แต่ใน Vietnam ครั้งก่อนก็คือตอนเครื่องบินลงจอด

ถ้าเป็นที่ Haneda, ทุกคนจะนั่งนิ่งๆ จนกว่าสัญญาณรัดเข็มขัดจะดับ

ประเทศอื่นอาจมีบ้าง, ที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังหรือใครสักคนลุกขึ้นมาเปิดช่องเก็บของตอนเครื่องจอด

แต่ตอนลงที่ Ninoy Aquino, คน “เกือบทั้งลำ” ลุกฮือพร้อมๆ กันทั้งที่ล้อยังไม่ทันแตะพื้นสนามบิน !

ทั้งตะโกนด่าและผลักกันแค่เพื่อจะได้ “ลงจากเครื่องก่อนใคร” จนแอร์ฯ ต้องประกาศออกไมค์แต่ก็ไม่มีใครฟัง

นี่ยังไม่ทันออกจากสนามบิน, ผมหายสงสัยเป็นปลิดทิ้งว่าทำไมคนชาตินี้ถึงต้องกิน PagPag

pagpag-review-bbc-manila-slum-philippines-food-chicken-garbage-recycle-street-cook-video