Special : "How to สร้างตัวตนออนไลน์ให้ชีวิตและธุรกิจด้วย Social Media !"

Bugis MRT, Bugis Street, Bugis Junction, ผมรักที่นี่…

ในปีที่แล้ว ผมมา Free Hug ครั้งแรก ในวันที่รู้สึกว่าทุกอย่างที่ทำดีมาตลอดถูกทำลายลงหมด เพลงที่ผมฟังตอนนั้นคือ 500 Miles… ช่วงที่ท่อน “Not a Shirt on my Back,… Not a Penny to My Name…” ดังขึ้น และมีใครคนหนึ่งเดินเข้ามารับ Free Hug จากผมไป ตอนนั้นผมน้ำตาไหลออกมา…

ปีนี้ที่ผมมา, Bugis ฝนตก ตอนที่ผมกำลังลังเลว่าคงไม่ได้ Free Hug, ผมก็เจอคนญี่ปุ่นที่พักใน Hostel ห้องเดียวกันเมื่อสองคืนก่อนเดินสวนมา ทั้งที่ตอนนี้เค้าสองคนน่าจะซื้อบ้านหลังใหม่เพื่อปักหลักอยู่อีกซีกของสิงคโปร์แล้ว…

คนแรกที่เข้ามารับ Free Hug ผมครั้งก่อนเป็นนักกีฬา Water Polo จากฟิลิปปินส์ ส่วนครั้งนี้เป็นคู่สามีภรรยาจากญี่ปุ่น ที่พบรักกันที่ออสเตรเลีย ก่อนจะเดินทางมาด้วยกัน เพราะฝ่ายหญิงได้งานทำที่สิงคโปร์

ทั้งสองคนจดเบอร์มือถือและ email มาให้ผมด้วย บอกว่าครั้งหน้า ผมมาสิงคโปร์เมื่อไร ให้บอกด้วย คงได้พบกันอีก

ผมบอกทั้งคู่ว่า เหมือนกัน, เมื่อไรมาไทย ผมจะพาไปเลี้ยงเบียร์ไม่อั้น

มา Backpack & Free Hug คราวก่อน ผมมาอย่างคนที่รู้สึกว่าหมดสิ้นทุกอย่าง จองตั่ววันรุ่งขึ้นแล้วบินหนีเมืองไทยมา ไม่ได้บอกใครสักคน มาหาที่พักเอาดาบหน้า เหมือนกับเพลง 500 Miles ทุกอย่าง แต่มาครั้งนี้,… ผมฟังเพลงนั้นแล้วไม่เศร้าอีกแล้ว

 

Free Hug ปีนี้, ผมกอดทั้งสองคนแล้วหัวเราะ ต่างจากปีที่แล้ว ที่ผมร้องไห้

แต่สิ่งที่เหมือนกันก็คือผมไม่ลืม การ Free Hug เป็นสิ่งที่ผมน่าจะทำมาตั้งนานแล้ว แม้จะทำในไทยไม่ได้ ผมก็น่าจะบินมา Free Hug ที่สิงคโปร์ตั้งแต่สักสิบปีก่อน

ไม่รู้ว่ากลับไปทำต่อในไทยจะได้ไหม ? ผมเบื่อหน่ายมากกับการทำอะไรแล้วก็โดนตอกกลับว่า “อยากเด่น” “เอาหน้า” จากคนไทยด้วยกันที่ไม่ทำอะไรเลย แล้วก็จ้องจะโค่นคนที่ทำอะไรมากกว่าตัวเองอยู่เรื่อยๆ

ผมอยากกลับมาสิงคโปร์อีก อยากมา Free Hug ที่ Bugis อีก บางคนบอกว่าประเทศเกาะเล็กๆ อย่างสิงคโปร์ ไม่มีอะไรให้จดจำเลย ผมว่าถ้าไม่มี,.. ความทรงจำ เราก็สร้างขึ้นมาเองได้

 

ปีนี้ผมไม่ได้ร้องไห้ตอน Free Hug ที่ร่วงหล่นมาจากจากฟ้าคือฝน ทำให้ Bugis ดูมัวลงไป ปีที่แล้วผมร้องไห้ตอนที่ฟ้าแจ่มใส อาจเพราะอย่างนั้น, ปีนี้ที่ผม Free Hug แล้วหัวเราะออกมา

ฟ้าที่ Bugis อาจจะปล่อยฝนลงมาเพื่อให้ผมลืมน้ำตาของปีที่แล้วก็เป็นได้

พรุ่งนี้ผมจะกลับไทยแล้วละครับ :)

[audio:http://www.cookiecoffee.com/audio/500 miles.mp3|autostart=yes]

 

Comments are closed.