Special : "How to สร้างตัวตนออนไลน์ให้ชีวิตและธุรกิจด้วย Social Media !"

ถ้าไม่มี, เราก็สร้างมันขึ้นมาเองก็ได้…

ทุกครั้งที่ผมบอกใครสักคนว่าคิดถึงสิงคโปร์, จะมีคนสงสัยว่าเมืองมันมีอะไร ? ไปกี่ทีก็ไม่เห็นมี เป็นแค่เมืองเล็กๆ แคบๆ ไว้ประชุมงานแล้วก็กลับ เต็มที่ก็ทานข้าวมันไก่ เดิน Shopping ที่ Orchard แค่นั้น

ผมก็คิดเหมือนกัน แต่สิงคโปร์สำหรับผมมันคงเหมือนทะเลสำหรับใครหลายๆ คน ทำไมบางคนชอบไปหัวหิน เศร้าก็ไป ดีใจก็ไป มันคงมีอะไรสักอย่างที่นั่น อาจไม่ได้มีอยู่จริง,…

แต่มีอยู่ในความคิดคำนึงหรือความทรงจำมากกว่า

เวลาผมเหนื่อยกับหลายสิ่งหลายอย่างรอบตัว, ผมก็จะหาตั๋วถูกๆ บินไป Backpack & Free Hug ที่สิงคโปร์ ไปนอนใน Hostel กับใครไม่รู้ ไปเดินหลงทางแบบไม่มีแผนที่ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ไปเพื่อถามคำถามกับตัวเอง

ไปนั่งคนเดียวเงียบๆ เพื่อคิดถึงครั้งแรกที่ Backpack & Free Hug เหมือนในวันที่ผมรู้สึกว่าผมได้สูญเสียทุกอย่างในโลกนี้ไป ถ้าวันนั้นไม่มีคนเข้ามารับ Free Hug จากผมที่สิงคโปร์,… ผมอาจจะไม่ได้กลับมาเมืองไทยอีก แต่เลือกที่จะจากโลกนี้ไปเงียบๆ แล้วก็ได้  

เวลาหายใจไม่ออก ผมก็จะกลับไปสิงคโปร์เพื่อหัดหายใจ โดยเริ่มจาก 1 ใหม่ ในเมืองใกล้ๆ ที่ไม่ได้พูดภาษาเดียวกับเรา ไปยืนถือป้าย Free Hug ในประเทศที่ไม่ใช่บ้านของตัวเอง

เป็นเรื่องที่น่าเศร้า เป็นบางเรื่องในโลกที่เล่าไม่ได้ ถึงพูดไปก็ไม่รู้จะมีใครเข้าใจ    

  เวลาผมบอกใครว่า ผมคิดถึงสิงคโปร์, ก็มักจะมีคนหวังดีบอกว่า ลองไปประเทศอื่นบ้างสิ ผมก็จะยิ้มรับ เพราะผมก็เห็นด้วย ปีนี้ผมมี Plan จะไปญี่ปุ่นอีกและอยากไปเกาหลีด้วย

แต่สำหรับผม, สิงคโปร์ก็คือสิงคโปร์

คงมีไม่กี่คนหรอกที่ไปประเทศไหนสักประเทศแล้วไปยืนร้องไห้อยู่คนเดียวในวันนึง

แล้วอีกวันนึงก็ร้องไห้เพราะกอดกับคนแปลกหน้าอยู่กลางสถานี MRT

ผมคิดถึงที่นั่น, เมืองที่ไม่มีอะไร

อาจเพราะวันนั้น, ผมก็ไม่เหลืออะไรเลยเหมือนกัน

 

Comments are closed.