Pantip : ทำงานมาจนอายุสามสิบกว่าแต่รู้สึกว่าตัวเองกระจอก | - CookieCoffee -

- CookieCoffee -

– No.1 TH Blogger in JP by StatCounter UK –

Pantip : ทำงานมาจนอายุสามสิบกว่าแต่รู้สึกว่าตัวเองกระจอก

ผมชอบกระทู้นี้, ว่าด้วยผู้ชายคนหนึ่งที่ “ทำงานมาตั้งนานยังเป็นแค่พนักงานระดับปฏิบัติการ [แต่ไม่ค่อยสนใจหรอกเพราะมันเป็นแค่หัวโขน]” กับปมในใจที่ว่า “ทำไมเวลาผมวิเคราะห์อะไรออกมามันก็ดูกระจอกจนผู้บริหารเขาส่ายหัว”

Special Promotion Post : นัด "How to be Blogger แบบส่วนตัว" วันนี้ฟรี Starbucks Card 450 บาท -

และ “ทั้งที่ผมก็อ่านหนังสือเล่มนั้นฟัง Podcast ช่องนี้แต่พอวิเคราะห์อะไรออกมาก็กระจอกเหมือนเดิม”

ผมเคยเขียนเรื่องคล้ายกันไปทีว่า “เด็กจบใหม่จงเลือกงานให้มาก”, อย่าเชื่อพวกที่ว่า “งานอะไรก็ได้ทำๆ ไปก่อน”

เพราะ “งานแรกที่เราทำ” มันจะส่งผลมหาศาลต่อทั้งประสบการณ์ / ฐานเงินเดือน / ความก้าวหน้าและอีกสารพัด

รวมทั้ง “ความกระจอกตลอดชีวิต” ด้วย

starbucks-planner-2020-diary-thailand-christmas-tree-limited-moleskine-free-rewards-sale-red

เพราะการมีคนรอบข้างที่ห่วย, ทำให้คุณไม่มี Case Study ที่ดีในชีวิต

นี่ผมเขียนจากประสบการณ์ในฐานะคนไม่เก่ง [ยืนยันว่านี่ไม่ได้ถ่อมตัว] แต่ผมเองทำงานหาค่าห้องค่าเทอมมาตั้งแต่ปีสอง [ไม่ได้เกิดมาคาบบัตรทอง Starbucks อย่างที่หลายคนเข้าใจ] และนั่นก็ทำให้ผม “ได้ทำงานกับคนอายุเยอะกว่ามาตลอด”

เด็กปีสองทำงานกับระดับ Manager, ขึ้นปีสี่ก็คุยกับพวก MD

และด้วยความเป็น Blogger, ที่สมัยนั้นถูกยกว่าเป็น “สื่อใหม่” ก็ยิ่งทำให้บางครั้งมีเจ้าของบริษัทหรือ CEO มาคุยตรง

แต่ละเจ้าก็เป็น Brand ระดับ Top 10 ของประเทศหรือ Top 100 ของโลก

สิ่งที่ผมได้ในช่วงวัย 2x ปีก็คือประสบการณ์และ Case Studies มหาศาลจากคนที่ “เห็นมามากกว่าผม [มากๆ]”

ที่แปลกคือสมัยนั้นผมก็ไม่รู้หรอกว่าสิ่งเหล่านี้มัน “เก็บสะสมได้”, จนวันหนึ่งที่ “เห็นผล” ตอนทำธุรกิจส่วนตัว

phoenix-lava-salapao-bao-japan-stupid-bird-brand-review-free-ubereats-macbook-matcha

ถ้าอยู่ในฝูงกาก็จะกลายเป็นกา, ถ้าอยู่กับพญาอินทรีก็จะเป็นพญาอินทรี [ในรูปนี่นก Phoenix เลย]

คือสิ่งที่ผมเรียนรู้จากประสบการณ์, แม้หลายคนอาจรับไม่ได้ก็ตาม

นี่ก็ผ่านเวลามาสิบปี, ถ้าผมเอาชื่อเพื่อนในรุ่นมาเรียงกันจะเห็นความต่างอย่างชัดเจนระหว่างคนที่ “ได้งานแรกดีๆ ในบริษัทต่างชาติใหญ่ๆ ที่ทำงานเป็นระบบ” กับคนที่ “งานอะไรก็ได้ทำๆ ไปก่อนแล้วก็ต้องเจอแต่มนุษย์ป้าขี้อิจฉาด่ากันเองในบริษัท”

การทำงานกับคนเก่ง [หรือเอาแค่แวดล้อมด้วยคนเก่ง] มันจะทำให้เรา “ซึมซับ” บางสิ่ง

ว่าเขาคิดกันอย่างไร, ทำไมถึงคิดอย่างนั้นและมันจะต่อยอดทางไหนได้บ้าง

สิบปีผ่านมา, คนสองกลุ่มนี้จะมี “Mindset” ที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

เอาแค่ง่ายๆ, เพื่อนผมที่เป็นคนกลุ่มแรกมักจะชอบการลงทุนและทุกๆ เดือนจะเผื่องบเรียนรู้นั่นโน่นนี่เพิ่มเสมอ

starbucks-menu-halloween-muffin-mug-edinburgh-uob-wealth-banking-water

ที่แปลกคือคนกลุ่มนี้มักจะ “มองโลกในแง่ดี” ทั้งที่การทำงานต้องแข่งขันสูง, ตรงกับข้ามกับคนกลุ่มหลังที่รู้สึกว่า “การลงทุนหรือการสัมมนาใดๆ ล้วนหลอกลวง” และที่ประหลาดสุดคือคนกลุ่มหลังมักจะชอบพูดย้ำๆ ว่า “ไม่สนใจเรื่องเงินทองหรือตำแหน่งหรอก”

แต่ลึกๆ มักจะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจว่าตัวเอง “กระจอก”

สุดท้ายก็กลายเป็นพวกขี้อิจฉา, หรือไม่ก็ซึมเศร้า

ผมเห็นกระทู้แนะนำอันนี้ใน Pantip, ก็เลยนึกภาพออก

[แต่แน่นอน, ผมก็ไม่ได้จะบอกว่า Case นี้มันต้องเกิด 100% หรือเจ้าของกระทู้ต้องเป็นแบบนั้น]

หงส์อาจเป็นหงส์อยู่ตลอดแม้อยู่ในฝูงกา [แต่ผมก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าแล้วจะไปอยู่ทำไม]

ตรงกันข้าม, วันหนึ่งแม้จะพบว่าเราเป็นพญาอินทรีไม่ได้แต่ก็จะเป็นนกกระจอกที่เก่งที่สุดในหมู่นกกระจอกด้วยกัน

starbucks-thailand-christmas-menu-2019-planner-2020-free-review-book-english

นึกๆ ไป, นิสัยหนึ่งที่ผมติดมาก็เช่น “การอ่านหนังสือ [รวมทั้งการดูข่าว & สารคดี] ภาษาอังกฤษ” เพราะคนที่ทำงานด้วย “เป็นแบบนั้น” จนปัจจุบันก็ “ชิน” กับการรับสื่อต่างชาติซึ่งก็แน่นอนว่าข้อมูลส่วนใหญ่จะ “ไวกว่าไทยเพราะไม่ต้องรอแปล”

[เคยมีคนแนะนำให้อ่านหนังสือแนว​ “สาวเมืองใหญ่ติงต๊อง” ด้วยเพราะมันใช้ภาษาที่คุยจริงๆ ในชีวิตประจำวัน]

นี่ยังไม่นับเรื่อง “ฐานเงินเดือน”

เวลาย้ายงาน, คนที่ “เริ่มต้นด้วยฐานเงินเดือนสูง” จะ “กระโดดได้ไว” และมีแนวโน้มที่จะถูก “ซื้อตัว”

เพื่อนผมคนไหนที่ Start บริษัทแรกด้วยค่าหัวที่ดี, พออายุสามสิบปีก็มักจะมี Annual Income หลักล้าน

และพอฐานรายได้ตัวเองมันสูงก็อยู่สบาย, มักจะเหลือเงินมาให้การลงทุนต่อยอดหรือการสัมมนา

พอเวลาผ่านมาสิบปี, คนที่แวดล้อมด้วยคนเก่งจะมี “วิธีคิด” ที่ต่างอย่างมากจนคนหนึ่งอาจรู้สึกเลยว่าตน “กระจอก”

tg-thai-airways-first-class-review-747-tokyo-japan-blogger-sponsor-seat-windows-menu

มันก็ไม่ได้ผิดอะไรที่เราจะเป็น “คนกระจอก” หรือ “ไปไม่ถึงไหน” ในขณะที่เพื่อนๆ ในรุ่นเขาทิ้งห่างหากเรา “ต้องการเป็นแบบนั้นจริงๆ” เพราะผมก็รู้จักหลายคนที่เขา “เลือกจะไม่โตด้านธุรกิจ” แต่อยากมีชิวิตที่ “ทำงานเพื่อสังคม” ให้กับเด็กๆ ยากไร้

ฝากไว้สำหรับใครที่กำลังจะเริ่มงานใหม่ชีวิตใหม่, ไปอยู่ในจุดที่ดีแล้วเราจะยิ่งมีแต่โตง่ายครับ