- CookieCoffee -

ลดโลกร้อน !!! วิ่ง 11 กิโลฯ ไป Starbucks ทองหล่อ by Nokia N97 :D

จาก BTS แบริ่งที่ยังไม่เสร็จ มีแต่ราง > บางนา > อุดมสุข > ปุณณวิถี > บางจาก > อ่อนนุช > พระโขนง > เอกมัย > ทองหล่อ > Starbucks !!! [สาขาใกล้กว่านี้ไม่มีเรอะ - -]

ทั้งหมดแค่ 11 กิโลฯ เท่านั้น !!! ใกล้นิดเดียว !!!

ไม่ทราบใครดลใจ ใส่รองเท้าวิ่งแล้วออกไปเลย เหมือนเคย… บัตรเครดิตก็ลืม… บัตร ATM ก็ลืม… แม้แต่คูปอง Starbucks 1 แถม 1 ก็ยังลืม !!!

 

การวิ่ง Jogging นั้นมีข้อดีคือ เราได้มองสรรพสิ่งรอบกายไหลผ่านไปอย่างช้าๆ ถ้าเราขับรถ มันอาจไม่ทันสังเกตเห็น เช่นน้องหมา 1 ตัวที่อ้วนกลมปุ๊กราวกับหมูถังตรงปากซอย วินมอ’ไซค์หน้าเหี้ยมแต่ใจดี ขับส่งคนแบบช้าๆ ปุเลงๆ เพื่อความปลอดภัย ~

BTS สถานีแรกที่เริ่มต้น Start ก็คือ สถานีแบริ่ง [Bearing แปลว่า กำลังหมี - -]

สี่แยกบางนา สี่แยกที่วุ่นวายที่สุดในโลก เพราะมีสะพาน 3 อันพาดผ่านเป็นกากบาท แถมตรงกลางมีรถ BTS วิ่งทะลุอีก ~ ไม่น่าเชื่อว่าจะสร้างได้ สุดยอดวิศวกรรม :D

ภาพนี้ ถ่ายกลางแยก รถวิ่งผ่านผมไป ฟิ้ววว ~ หันมามองว่ามันถ่ายอะไรหว่า… นั่นสิ ใครแปลออก แปลให้ผมหน่อย – -”’

ถนนสุขุมวิทช่วงที่กำลังก่อสร้างแต่ละสถานีนี่เลวร้ายมาก อย่าว่าแต่วิ่งเลย…

แค่เดินยังลำบาก

ไม่เข้าใจว่าทำไมบางช่วงต้องยกสูง บางช่วงต้องต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนั้น ? ปีนขึ้นปีนลง ยิ่งกว่าตอนวิ่งที่ญี่ปุ่นอีก :P

ที่ลำบากคือคนมีอายุครับ เห็นแกปีนๆ ขึ้นๆ ลงๆ ต้องเข้าไปช่วยพยุง และแล้ว เราก็มาถึงจุดพักแรก BTS อ่อนนุช !!!

[สภาพตอนนี้เริ่มใกล้ตายแล้ว น่าจะเกินครึ่งทางมานิดๆ สัก 6 กิโลฯ]

เห็นเขียนว่า Parking แต่จริงๆ ไม่ได้พักหรอกครับ ตรงอ่อนนุชนี่เป็นสถานีที่คนมหาศาล เดินสวนกันไป เบียดกันแบบว่าแทบจะกอดกับคนข้างๆ

ยกเว้นผม เพราะสภาพตอนนี้อนาถสุดๆ ตัวโชกไปด้วยเหงื่อ – -

ทีแรก คิดว่า เลิกวิ่งดีกว่า จะวิ่งหาพระแสงอะไรก็ไม่ทราบ [จริงๆ น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว] แต่… ผ่านมาตั้ง 5 สถานี นี่มันเกินครึ่งทางแล้ว !!! หากจะยอมแพ้แค่นี้ จะมีหน้าไปสู้กับพนักงาน Starbucks ได้อย่างไร !?!

[คิดไปเรื่อย คงเดาได้ว่าทำไมถึงไปวิ่งหลงป่าที่ภูเขาฟูจิ ก็สมควรแล้ว]

ภาพนี้ก็เป็นมุมที่ไม่เคยเห็นเวลาขับรถ มันคือสะพานคนเดินข้ามตรงช่วงพระโขนง สะพานนี้เดินขึ้นไปเลยไม่ได้ครับ [ผมก็เพิ่งรู้] ต้องเดินลอดใต้สะพานเอา ทางเดินชันมากๆ ดึกๆ คงน่ากลัว

พ้นพระโขนงมาในสภาพร่อแร่ ใกล้ส่งเข้าห้องดับจิต…

ในเวลาที่เรากำลังข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ [เวอร์จริงๆ] เป็นช่วงเวลาที่สมองเราจะหลุดพ้น ขึ้นไปสู่อีกระดับของภูมิปัญญา

ทำให้ผมนึกได้ว่า อืม… นี่เป็นวันแรกที่กลับมาวิ่ง หลังจากอาทิตย์ก่อนหยุดวิ่งไปเนื่องจากเจ็บหัวเข่านี่นา… จริงๆ วันนี้น่าจะเป็นวันที่วอร์มเบาๆ สามสี่โลช้าๆ เพื่อให้ร่างกายปรับสภาพก่อน

น้องหมาแถวๆ พระโขนงมองถนนที่เต็มไปด้วยรถราด้วยหน้าตาเปี่ยมสุข… มันคงคิดว่ามนุษย์นี่บ้า รถก็ติดยังจะวิ่งเข้าเมืองกันทำไม ?

แต่คนที่คิดจะวิ่งด้วยเท้าเข้าไปทองหล่อเพื่อ Starbucks แก้วเดียวนี่มันบ้าขนานแท้ :D

และแล้ว ฟ้าก็เริ่มมืด… โชคดีที่ฝนไม่ตก !!!

ช่วงนี้ฝนตกทุกวันเลย บางวันตกหนักมาก และเส้นสุขุมวิทนี่ถ้ามันตกหนักจริงๆ น้ำจะท่วมด้วยครับ แน่นอนว่าร่มก็ไม่ได้เอามา แถม…

นี่แค่ขาไป ยังไม่ได้นึกถึงขากลับเลยอีกต่างหาก :D

เริ่มได้สติอีกแล้วว่า นิสัยผมเนี่ยแย่อย่างคือชอบไปข้างหน้า แต่ไม่คิดถึงเวลาขากลับ คราวก่อนที่หลงป่าแถวฟูจิก็แบบนี้ ถ้าวิ่งห้ากิโลฯ แล้วกลับเลยก็จบ ปลอดภัย สบาย ~ แต่กลับคิดว่าอีกนิด ไหนๆ มาแล้ว ขออีกนิด สุดท้ายหลง ไม่มีแรงกลับ…

นี่เอาอีกแล้ว กะว่าไปแค่ 11 กิโลฯ ดันลืมคิดว่าขากลับจะกลับยังไงละนั่น – -

เอกมัย !!! นี่คือเอกมัยแน่นอน ถนนที่แม้จะวิ่งไปแล้วไปไม่ได้ แต่พอไฟเขียวเราก็จะไป เอารถเราไปขวางไม่ให้เลนอื่นไป ^^”

คนสิงคโปร์ที่รู้จักเคยบอกว่า เขาเห็นภาพรถขวางกันเพื่อไม่ให้เลนอื่นได้ไป ทั้งที่ตัวเองก็ไปไม่ได้แบบนี้ทีไร เขาจะงง เพราะที่สิงคโปร์ไม่เป็น หากเราคิดว่าเราไปไม่ได้ และถ้าดึงดันจะไป มันจะไปขวางคนอื่น เขาจะเลือกไม่ไป

เขาบอกอีกว่า ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมประเทศไทยยิ่งวันยิ่งเจริญลง เวลาที่ตัวเราเองไปไม่รอด เราพยายามลากคนอื่นไปตายพร้อมๆ กันด้วยความอิจฉา ริษยาไม่อยากให้คนอื่นดีกว่า

สาระเพียบ… ผมไม่เคยเจอรถติดที่สิงคโปร์เลยไม่รู้จริงรึเปล่า แต่ที่เขาพูดมา มันยิ่งกว่าจริงอีกนะ ในฐานะคนไทย ผมเคยรู้สึกแย่กับ Joke ที่ชาติอื่นพูดถึงไทยมาหลายทีแล้ว :(

Next Station ทองหล่อ !!! [กลับสู่สภาวะไร้สาระอีกครั้ง]

คำแสนธรรมดาที่เราได้ยินทุกวัน มันกลับกลายเป็นคำแสนพิเศษได้ ~ เมื่อเราอยู่ในสภาพใกล้ม่อง และแล้ว 10 กิโลฯ แห่งความงี่เง่าก็ผ่านไป จริงๆ 10 กิโลฯ นี่ไม่น่าจะไกลมาก เพราะปรกติผมก็วิ่งวันละ 5 กิโลฯ

แต่ถนนที่วิ่งมานี่มันไม่ปรกติเท่าไร นึกว่าปีนเขา ตะลุยหล่มโคลน แถมยังต้องหลบคน หลบน้องหมา วิ่งหนีรถที่กดแตรปี๊นๆ

สงสัยมากมายว่าฝรั่งที่เขาขี่จักรยานจาก BTS ไป BTS นี่เขาขี่ได้ยังไง ? ไม่กลัวตายเลยเรอะ ?

ถึงปากซอยทองหล่อก็มืดแล้ว ใช้เวลาทั้งหมดจนถึงตรงนี้ 1 ชั่วโมงกับอีก 5 นาที ถ้าวิ่งได้เต็มที่ + ถนนสภาพดีๆ น่าจะได้สัก 50 นาที :D

Starbucks ทองหล่อ !!!

คนเดินสวนกันไปมา แต่ละคนสวยๆ หล่อๆ ทั้งนั้นเลย แต่งตัวก็ดูดี ~ มากับคนรัก ไม่ก็มากับเพื่อนร่วมงาน ยกเว้น… สภาพรุงรัง หัวฟู โทรมสุดๆ

วินาทีนี้ ไม่กล้าผลักประตู Starbucks เข้าไปครับ…

ไม่ได้กลัวเค้าไล่ออกมา แต่กลัวเข้าไปได้กลิ่นกาแฟ + กลิ่นเนยนม กลิ่นครีมแล้วจะแหวะใส่พื้นร้าน ลำบากพนักงาน Starbucks ต้องเอาไม้ถูพื้นมา [ไล่ตีผมออกจากร้าน] อีก 

วิ่งต่อเนื่องมาชั่วโมงเศษๆ หัวใจกำลังทำงานหนักมาก อัดกาแฟเข้าไปกระตุ้นหัวใจอีก 2 เท่า ได้นอนเป็นศพเฝ้าทองหล่อแน่ๆ – -

 

สุดท้าย ซดน้ำเปล่าไป 1 ลิตรอย่างรวดเร็ว – -/

ไหนๆ ก็มาแล้ว ซื้อ Starbucks Card มา 1 ใบ เป็นที่ระลึกความอนาถประจำวันก็แล้วกัน ~

แต่ตอนที่เดินเข้าร้าน มีเรื่องประทับใจจนได้ ! ผมยืนอ่านป้ายกาแฟพิเศษช่วงนี้อยู่ ก็มีสองสาวน่ารักเดินคุยกันมาหยุดหน้าประตู ได้ยินคนนึงบอกว่า เปิดประตูสิ อีกคนก็ลังเลๆ ผมก็เลยเดินแซงเปิดประตูให้ แล้วหันมายิ้ม บอกว่าเชิญครับ ~ คนที่ผมสบตาตกใจ ขำกับเพื่อนใหญ่เลย [คิดอีกแง่ สงสัยขำผม คิดว่าผมเป็นเด็กเปิดประตูแหง - -+]

เจอสองสาวตอน 19.20 นาที หากใครรู้ตัวว่าเจอผู้ชายท่าทางอนาถๆ ผลักประตูร้าน Starbucks ให้ กรุณาติดต่อกลับ เผื่อวันหลังเราจะเจอกันใหม่ในสภาพที่ผมอนาถน้อยกว่านี้ ~ แอบหวานทิ้งท้ายนะนี่ [ไม่ได้ดูสภาพตัวเองเลยยยย]

ภาพทั้งหมด ถ่ายจาก Nokia N97 เครื่องผมเอง ฟังเพลงไปวิ่งไป

ทริปการวิ่งลดโลกร้อน 11 กิโลฯ ไป Starbucks ทองหล่อจบแค่นี้ ไม่มีเส้นทางขากลับ เพราะว่ามันอนาถกว่าขาไปประมาณ 3.78 เท่า เขียนไปก็ละอายใจ

ถึงบ้าน เท้าแทบแบน – -

กะว่าวันไหนว่างๆ จะเอาใหม่ งวดนี้จะวิ่งไป Custard Nakamura ฝั่งตรงข้าม The Emporium ~ 

 

ป้ายกำกับ:1 แถม 1, bts, n97, nokia, Starbucks, กาแฟ, ทองหล่อ, ร้านกาแฟ, สตาร์บัคส์, แบริ่ง, โลกร้อน