Special : "How to สร้างตัวตนออนไลน์ให้ชีวิตและธุรกิจด้วย Social Media !"

DTAC 3G Expo, ผมกะจะไม่เขียนถึงแล้วละ เพราะมันน่าเบื่อ ~ เรื่องของคนไทยที่ไม่รู้จักคำว่าการต่อคิว :)

เมื่อคนไทยไม่คุ้นเลยกับคำว่าคิว, การจัดการเมื่อมีการแซงคิวมันก็เลยไม่มี…

ลองคิดภาพ, เข้า 7 – Eleven แล้วในขณะที่ทุกคนรอจ่ายเงิน… ก็มีขยะ 1 ชิ้นปลิวมาแซงคิว

 ฉากต่อไปที่เห็นแน่นอนก็คือ… พนักงานกลัว รีบคิดเงินให้การแทรกคิวก่อน และก็เพื่อตัดปัญหาด้วย

ตรงข้ามกับที่ผมเจอเวลาไปเมืองนอก, พนักงานจะหยุด… คือทำให้คิวมัน Freezed ไปเลย ไม่มีใครได้ไปก่อน ไม่มีใครได้คิดเงิน ทุกคนซวยร่วมกัน… และผลที่ตามมาก็คือ คนที่เข้าคิวทั้งหมด จะเก็บขยะชิ้นนี้ทิ้งด้วยกลไกของมันเอง ~

ฟังดูง่ายมาก ~ และจริงๆ ก็ควรจะง่ายแบบนี้ครับ

เมื่อมีขยะ 1 ชิ้นหลงเข้ามา เราก็เก็บมันทิ้งไป [ก่อนที่ขยะชิ้นอื่นจะทันเห็นแล้วพุ่งตัวเข้ามาแทรกด้วย]

เวลาเกิดการแซงคิว, ผมคิดเสมอว่าพนักงานคือ Factor ตัวนึงที่สำคัญพอๆ กับการเรียกร้องสิทธิของคนที่รอคิวอยู่

การที่พนักงานไม่เห็นค่าของการมีคิวและให้บริการคนที่แซงคิวก่อน…

ก็เท่ากับประกาศแล้วว่า “ไม่จำเป็นต้องเข้าคิวค่ะ”

และในเมื่อพนักงานดันประกาศเองซะอย่างนั้น… คนที่อยู่ด้านหลัง [ในแบบฉบับประเทศโลกที่ 3] ก็จะเข้าใจทันทีว่า อ๋อ ~ นี่คือ FAst Lane ไงล่ะ เราไปทางนั้นกันดีกว่า :D

เราจึงเห็นคนไทยจากเมืองพุทธ ขโมยปลาจากรถที่คว่ำ ~ มัน Case เดียวกันครับ – -/

 คือตำรวจยืนดูเฉยๆ ไม่ทำอะไรทั้งสิ้น [ใน Case นี้ ตำรวจก็คล้ายกับพนักงาน 7 – Eleven, คือไม่คุมกฏใดๆ]

และถ้าให้พูดแบบลึกขึ้นอีก, ผมว่ามันเกิดจากโครงสร้างสังคมอำมาตย์ / ชนชั้นตั้งแต่สมัยโบราณของไทยเรา ที่ต้องให้สิทธิคนกลุ่มพิเศษได้ไปก่อนเสมอ ผลก็คือพนักงานกลัว… ถ้ามีคนแซงคิวขึ้นมา พนักงานก็ต้องก้มหน้ารับกรรมกันไป :)

 

Comments are closed.