Special : "How to สร้างตัวตนออนไลน์ให้ชีวิตและธุรกิจด้วย Social Media !"

เขียนแบบนี้บน Facebook เมื่อ Week ที่แล้ว คุณเพื่อนเข้ามาด่าเพียบ

ส่วนมากจะบอกว่าในบรรดาคนอายุ 2x ที่เค้ารู้จัก, ผมเนี่ยดูห่างไกลจากคำว่า “พอเพียง” ที่สุดแล้ว – –

วันนี้เลยเขียนลง Blog บ้าง, หาคนด่าเพิ่ม ~ :)

ช่วงนี้ผมเพิ่มเวลาอ่านหนังสือภาษาอังกฤษกับเวลา Fitness ให้ตัวเองวันละ 2 + 2 ชั่วโมง โดยลดเวลาทำงานลง และกำลัง Plan จะเพิ่มเวลา Saxophone อีกวันละ 2 ชั่วโมง – -v

ผมกำลังปรับการหายใจใหม่ เอาสิ่งที่แบกไว้ทิ้งๆ ไปบ้าง

 เมื่อพูดถึงคำว่า “พอเพียง” กับคนไทยส่วนใหญ่ ผมมักจะพบว่าเรามีนิยามไม่ตรงกัน

พอเพียงของผมเริ่มที่ข้างในก่อน ส่วนภายนอกมันก็คือ Life Style ของเราเดิมๆ นี่ละ

คำว่า “พอเพียง” ของผม ใกล้เคียงกับนิกาย Zen, ผมไม่เชื่อว่าเราจะต้องหนีเมืองไปออกบวชเพื่อหาคำตอบให้กับชีวิต [เพราะสุดท้ายเราก็ต้องกลับมาที่เมืองอยู่ดี] แต่เราต้องหาคำตอบในใจเราก่อน

พอเพียงคือเพียงพอ ไม่ใช่มีไม่พอใช้แล้วพยายามหลอกตัวเองว่าพอแล้ว พอเพียงแล้ว คนอื่นที่มีมากกว่าเราล้วนไม่พอเพียง

เวลาผมบอกว่าผมรู้สึกช่วงนี้พอเพียงมากๆ

คนมักจะทำหน้าประมาณ… เอ๋อไปเลยน่ะครับ ^^” 

  วันนี้ผมกิน Starbucks Pike Place Roast ส่วนหนังสือเป็นเรื่องเกี่ยวกับ “คนไร้ราก” คนนึง

 

น่าสนใจมาก, เป็นเรื่องของเด็กเวียดนามที่พ่อพาลงเรือหาปลาลี้ภัยเวียดกงไป USA ตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ พอโตขึ้นมา เค้าก็หาตัวเองไม่เจอ ถูกกีดกันเรื่องงานด้วยสำเนียงพูดและสีผิว สุดท้ายเค้าจึงตัดสินใจปั่นจักรยานจาก USA กลับเวียดนาม

แต่ก็พบว่าที่เวียดนามไม่มีที่อยู่ของเค้าเช่นกัน

บ้านที่เคยอยู่ถูกรื้อทิ้งแล้วรัฐบาลก็สร้างโรง’บาลทับ

คนเวียดนามพอรู้ว่าเค้าเป็น Vietnamese – AMerican ก็พยายามเข้ามาคุย ขอเงิน ขอเป็นญาติ อยากตามกลับ USA… จนมีอยู่หน้านึง เค้ารู้สึกว่ารับไม่ได้กับพวกลิงเหลืองไร้อารยธรรมเหล่านี้ [เค้าคือ American ? หรือเค้าคือเวียดนาม ?]

อีกฉากนึง เค้าร้องไห้ตอนที่มีขอทานเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ มาขอเศษอาหารที่เค้ากินเหลือบนโต๊ะ

คนเวียดนามบอกว่าให้ทำเฉยๆ เดี๋ยวพวกขอทานมันก็ไปเอง

 

ตัวเค้ารับไม่ได้กับความเลว ความแล้งน้ำใจของคนเวียดนาม [ซึ่งมองว่าเป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตประจำวัน]

เป็นฉากที่สะเทือนใจมากทีเดียว… [สำหรับคน American ?]  

ผมว่าหลายฉากใน “Catfish & Mandala” สะท้อนคำว่าพอเพียงได้ชัดเจน… เพราะคนเวียดนามในหนังสือเล่มนี้ก็ด่าคน American ว่าฟุ้งเฟ้อ แต่ถ้าพวกเค้ามีโอกาส, พวกเค้าก็อยากจะหนีไป USA บ้าง

และพวกเวียดนามก็อิจฉาคนที่เคยเป็นแค่พวก “ลี้ภัย” แต่ตอนนี้กลับมาในฐานะ American Citizen

 [พวกนี้ถูกเรียกว่า “Viet – Kieu” และบางครั้งจะถูกคนเวียดนามทำร้ายด้วย o_O!!!]

สำหรับตัวเค้าแล้ว, USA ก็ไม่ใช่บ้าน แต่พอกลับมาเวียดนามก็ไม่มีที่อยู่…

เงินก็มี ฐานะความเป็นอยู่ก็มี การศึกษาสูงๆ ก็มี แต่หาที่ของตัวเองไม่พบ…

 ความพอเพียงในความคิดผมไม่ได้อยู่เวียดนามหรืออยู่ที่ USA

แม้จะหนีไปไกลแค่ไหนหรือแม้จะสละอะไรทิ้งไปก็ตาม แต่ความจริงแล้ว, ความพอเพียงมันอยู่ภายในใจเราก่อน ~ เมื่อพบมันครั้งหนึ่งแล้ว แม้จะไปที่ไหน เราก็พาคำว่าพอเพียงติดตัวไปด้วยได้

 ว่าแล้วก็อ่านต่อดีกว่า ^^)    

 

Comments are closed.