Special : How to สร้างตัวตนออนไลน์และวิธีปรับธุรกิจเก่าเข้าสู่ Digital !!! > "Click"

--------------------------

ตอนอยู่ปี 4 ไม่รู้ไปทำท่าไหน ผมไปเล่นละคอนเวทีในคณะ แถมเล่นเป็นตัวเอกมีฉากเลิฟซีนด้วย นางเอกมี 2 คนอีกต่างหาก ฟังเหมือนจะน่าอิจฉานะครับ แต่ขอบอก การเล่นเลิฟซีนในละคอนเวทีนี่มันสุดๆ ของความยากเลยละ – -*

โรงละคอนที่เล่นเป็นทรงกลม,… คือผมและทุกคนในเรื่องจะอยู่ตรงกลาง คนดูล้อมรอบ 360 องศา…

วันที่เล่นจริงรอบแรก… ตัวซีดไปหมดทั้งที่ซ้อมมาหลายเดือน [ฉากเลิฟซีนซ้อมมันทั้งอาทิตย์ – -] คำแนะนำที่คุณผู้กำกับละคอนให้มาก็คือ “ทุกคนที่มาดูคือหัวมัน” ผมยังจำได้แม่น ตอนที่ไป Backpack และ Trade Hug ฟรีคราวก่อนที่ Singapore ผมรู้สึกสบายใจมากเพราะที่สิงคโปร์มีแต่หัวมัน

ช่วงนี้ผมคิดถึงสิงคโปร์มากๆ อาจมีคนสงสัยว่าสิงคโปร์มีอะไรให้คิดถึง ? ประเทศก็เล็ก คนก็เครียด ไม่เห็นมีอะไรเลย ?

ผมว่าจริงนะ,… แต่ที่ผมคิดถึงคงเป็นเรื่องที่ผมไปยืน Trade Hug ฟรีที่ Bugis Junction @ Bugis MRT มากกว่า ในที่ๆ ไม่มีใครรู้จักเรา พูดคนละภาษากับเรา เป็น “หัวมัน” ในสายตาเราและเราก็เป็น “หัวมัน [ที่บ้าๆ บอๆ = =]” ในสายตาเค้าเหมือนกัน

บางทีมันก็สบายใจดี ~ ตอนที่คนกลุ่มแรกเข้ามา Trade Hug กับผม [ดันเป็นคนฟิลิปปินส์ซะนี่ – -*] ผมรู้สึกดีมากๆ คือมันบอกไม่ถูกเลย เวลาคน [หัวมัน] ที่ไม่รู้จักกันมากอดกันแล้วหัวเราะแบบบ้าๆ ไม่รู้จะเขียนออกมายังไงดีเหมือนกัน

ผมคิดว่ามนุษย์เราทุกคนมีอะไรในใจสักอย่าง เวลากอดกันคือการแชร์บางอย่างในตัวเราให้โลกรับรู้ละมั้ง

เมื่อวาน ตอนเช้าอยู่ๆ ก็มีสายแปลกๆ โทรเข้ามาหาผมตอนที่ยังไม่ตื่น ถามว่าใช่ Cookie รึเปล่า ? เค้าคือคนที่ผมไปรู้จักที่สิงคโปร์ตอน Backpack คราวก่อน ตอนนั้นนอน Hostel ร่วมกับคนแปลกหน้าอีก 3 คน ก็งงๆ ง่วงๆ มึนๆ แต่ก็ทำให้คิดถึงสิงคโปร์ไม่น้อย ผมไม่ได้มีความทรงจำอะไรพิเศษกับแผ่นดินเค้า วัฒนธรรมเค้า อาหารเค้า แต่เรื่องประทับใจที่สิงคโปร์ ผมสร้างขึ้นมาเอง [และกับคนสิงคโปร์หลายๆ คนที่เข้ามาขอถ่ายรูป ^^”]

บางเวลาที่ผมรู้สึกว่า “อยากจะหายไปจากโลก” ก็คงเป็นเวลาที่จริงๆ แล้ว…

…รู้สึกว่า “อยากไปอยู่บนโลกที่ไม่มีคนรู้จักเรา”

ผมคิดถึงสิงคโปร์,… ดินแดนหัวมันในความทรงจำของผม มันคงเป็นที่ๆ ใกล้ที่สุดเวลาเราอยากไปอยู่ในโลกที่ไม่มีคนรู้จักเรา และต่างคนต่างก็เป็นหัวมันของกันและกัน

 

Comments are closed.