Special : "How to สร้างตัวตนออนไลน์ให้ชีวิตและธุรกิจด้วย Social Media !"

ที่ Caffe Bene สาขา Hongik Uni ใน Seoul, เมื่อวานราวบ่ายโมง มีผู้ชายคนนึงทิ้งกระเป๋าเดินทางวางไว้ในร้าน… ก่อนจะตัดสินใจ วิ่งออกไปพร้อมกับกล่องใส่ Cookie และ Cheese Cake ในมือ

เพื่อกลับไปที่ Hostel, ซึ่งเขาเพิ่งจะ Check Out ออกมาชั่วโมงที่แล้ว

 ที่จริง, เขาน่าจะแค่แวะมาซื้อ Vanilla Latte และนั่งเขียน Blog สั้นๆ ก่อนจะขึ้น Metro ไป Airport

แต่ระหว่างที่นั่งเขียน Blog ถึงผู้หญิงคนนึงที่เพิ่งได้พบใน Hostel คืนก่อนหน้า, และได้ออกไปดื่ม Soju ด้วยกัน

เขาก็รู้สึกขึ้นมา… ว่านี่คือการพบกันครั้งเดียวในชีวิต

ตอนที่ Check Out, เธอเดินมาส่งแล้วโบกมือ Bye Bye

เขาต้องกลับเมืองไทยวันนี้, ส่วนเธอจะบินกลับไป New York วันรุ่งขึ้น

การพบกันในระหว่างเดินทางไกล, ทุกอย่างควรจะจบลงง่ายๆ ด้วยการโบกมือลา

การเดินสวนกับใครสักคนบนโลกที่ไม่ใช่ละครนั้น, ไม่ง่ายที่จะได้กลับมาเจอกันอีก… หรือไม่มีวันเลย

เขารีบวิ่งกลับไปที่ Hostel, เป็นวันที่อากาศหนาวแต่แดดแรง คิดได้แค่ว่าต้องพูดอะไรสักอย่าง

ไม่ใช่เพื่อให้เราได้พบกันอีก, แต่เพราะรู้ว่ากามันไม่มีวันได้พูดใน “การพบกันครั้งหน้า”

ประตู Hostel เปิด, Staff หันมาถามว่า เขาลืมของหรือ ? และเขาก็ตอบไปว่าใช่… เขาลืมบอกใครสักคนว่า มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่เขาคงจะจดจำไปอีกนานแสนนาน และคงนึกถึงทุกคราวที่ได้แวะมาเกาหลีอีก 

เมื่อคืน เขาแนะนำตัวที่ร้านปิ้งย่างว่า “Call me Cookie”, และเธอก็หัวเราะ แล้วบอกว่าขอโทษค่ะ ตะกี้ ฟังผิดเป็น “Gogi” ที่ภาษาเกาหลีแปลว่าเนื้อย่าง BBQ ~ หลังจากนั้น เขาก็เลยกลายเป็น “Mr. Bulgogi…

 …ที่ตอนนี้กำลังมองท้องฟ้า, โบกมือลา มองหาว่าเครื่องบินลำไหนนะ ที่ไป New York :)