Special : "How to สร้างตัวตนออนไลน์ให้ชีวิตและธุรกิจด้วย Social Media !"

บ่ายวันนี้, โต๊ะข้างๆ ที่ Au Bon Pain เค้ามีคนมานั่งขายตรง และก็ยิงคำถามว่า “คุณมีความสุขรึเปล่า ?”

ถ้าเค้าถามผม, ผมจะตอบว่า “ผมเป็นมนุษย์มีความสุขที่สุด ติดอันดับ Top 3 ของโลกใบนี้เลย !” 

จริงๆ ผมรู้ตัวมานานแล้วว่าไม่ได้เป็นคนฉลาด เกิดมาก็ไม่รวย การศึกษารึก็ต่ำเตี้ยสุดๆ, ลาออกจากมหา’ลัยตอนปี 4 ซะงั้น ~ แต่ผมก็ไม่คิดว่าผมไม่มีความสุขจริงๆ นะ ตราบใดที่ผมยังซื้อตั๋ววันนี้เพื่อบินไป Backpack พรุ่งนี้ได้

สามารถตื่นเช้ามาอารมณ์ดี, ขับรถไปนอนเล่นหัวหินได้

ผมเชื่อว่าบางครั้ง เราอยู่กลางความสุขด้วยซ้ำ แต่เรามองไม่เห็น เพราะความสุขมันกว้างและเราไม่ทันสังเกต

สมมติว่าความฝันของคุณอย่างนึงคือไป London

คืนนี้เข้านอน, สลบเป็นตายหลังดูคนตบกันหน้าคว่ำในแรงเงา – –

ผมก็ปีนบ้านคุณเลย, เอายาสลบโปะแล้วแบกขึ้นเครื่อง ไปปล่อยไว้ริม The River Thames

พร้อมบัตร Credit วงเงิน 10 ล้านบาท ใช้ได้ตามสะดวก แอบผูกไว้กับคอ :D

แต่พอคุณตื่นขึ้นมาก็ตกใจ, ที่นี่คือที่ไหนเนี่ย ไม่เอาแล้ว จะกลับบ้าน o_O!!!

คุณจึงรีบวิ่งไปยังสถานฑูตไทย ณ กรุงลันดั้นทันที, อาละวาดกระโดดถีบท่านฑูต จนเค้าส่งตัวคุณกลับด่วนในฐานะผู้ร้ายข้ามแดน ใช้เวลา 3 hr กลับถึง Thailand และด้วยความรีบ คุณก็เผลอทำบัตร Credit 10 ล้านหล่น

ทั้งที่ถ้าตอนนั้นคุณเอะใจนิดนึง, เดินข้าม Thames ไปก็จะสังเกตว่า… London Eye นี่นา

เพราะว่า London มันใหญ่นั่นเอง, เวลาที่คุณยืนอยู่กลางเมือง ก็อาจไม่รู้ว่า ณ ตอนนี้ คุณได้มายืนอยู่ตรงที่ที่คุณอยากจะไปที่สุดในชีวิต [ของผมคือ Everest Mt. แต่คงตายก่อน ถ้าถูกโยนไว้แถวนั้น :D]

ผมว่าบางครั้งความสุขก็เป็นแบบนี้

มันกว้างและคาดไม่ถึง

แม้จะยืนอยู่กลาง Centre ของความสุข, ก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำไป

จนกว่าจะลองนั่งนิ่งๆ แล้วคิดนิดนึง, ว่า…

…หรือนี่คือความสุขที่เราตามหารึเปล่านะ ?

ถ้าผมรวยกว่านี้ เก่งกว่านี้ก็อาจมีความสุขมากกว่านี้, แต่ถ้าผมรู้ว่ามันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ ก็แปลว่าตอนนี้ผมจะไม่มีความสุข

 

ผมอาจจะต้องหาทางบินไป London ให้ได้, ทั้งที่ตอนนี้ ผมก็อยู่กลาง London อยู่แล้ว [บ้าเนอะ – -] ดังนั้น ผมจะไม่มีวันไปถึง London ที่ผมต้องการจะไปได้ [บ้าหนักกว่าเดิมอีก – -*]

ที่ผมต้องทำคือตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกตัวว่า อ๊ะ… London นี่นา