Special : "How to สร้างตัวตนออนไลน์ให้ชีวิตและธุรกิจด้วย Social Media !"

สัปดาห์ที่ผ่านมา ไม่รู้ว่าผมคิดมากไปเองหรือเปล่า แต่คนรอบๆ ตัวหลายๆ คนดูมีอาการแปลกๆ บางคนดูซึมๆ พอตกดึกก็โทรมาหา เที่ยงคืนตีหนึ่ง ไม่ก็ SMS มา พูดเรื่องคล้ายๆ กันคือ ไม่รู้จากนี้ชีวิตจะเป็นอย่างไรต่อ คล้ายๆ ว่าหลงทาง หาอะไรไม่เจอ รู้สึกตัวเองไม่มีคุณค่า ใช้เวลาแต่ละวันให้มันผ่านๆ ไป…

อาจจะเป็นเพราะฝนฟ้าเองก็ดูครึ้มๆ เศร้าๆ หรือไม่ก็เพราะเศรษฐกิจเริ่มเลวร้ายลงหนักขึ้นเรื่อยๆ หรือทั้งหมดไม่มีอะไร แค่เรื่องบังเอิญพร้อมกัน ?

long way

ผมเองก็ตกงานอยู่ แต่สไตล์การตกงาน [การตกงานต้องมีสไตล์ด้วยเรอะ – -] ของผมอาจไม่ค่อยเหมือนคนอื่นเท่าไร คือเป็นการตกงานเพราะตัวเองทำตัวเอง :D

เมื่ออาทิตย์ก่อน มีติดต่อเข้ามา 2 บริษัท ชวนไปทำด้วย แต่ผมยังขอเลื่อนไปก่อน เพราะรู้สึกว่ายังอยากพักสักระยะ อยากให้มือถือกลับมาเป็นงานอดิเรก ทำสบายๆ เหมือนสมัยสัก 6 – 7 ปีที่แล้ว ได้รายได้นิดหน่อย พอเป็นค่าขนมก็พอ

แต่บางคนอาจตกงานแบบจริงๆ ไม่ทันคาดคิด ยิ่งใครที่ใช้ชีวิตแบบ Metro มากๆ รายจ่ายต่อเดือนสูง หมุนเงินตลอด ผ่อนรถผ่อนคอนโดฯ เจอแบบนี้เข้าไปคงกระอัก

ยิ่งตื่นเช้ามาเจอ เจอฟ้าครึ้มเมฆหม่น ฝนซัดฝนสาด เหมือนชีวิตจะจบสิ้น… ตื่นมาก็ไม่มีงาน ไม่มีอะไรทำ ได้แต่นอนมองฟ้าว่าเมื่อไรเมฆดำจะผ่านพ้นไป ฟ้าจะใสสักที

happy_kyoto

อยากจะบอกทุกคนที่กำลังเป็นแบบนั้นอยู่ หากได้ผ่านแวะมาอ่าน Blog นี้ ผมขอเป็นกำลังใจให้นะครับ มองฟ้าเบื้องบน ไม่ว่าจะนานแค่ไหน แต่สักวันเมฆฝนจะต้องผ่านไป และฤดูหนาวที่แสนสวยก็จะเข้ามาเยี่ยมเยือนแทน

ผมเองก็รอฤดูหนาวอยู่ ความจริงคือกำลังรอคอยให้ถึงเดือนตุลาฯ วันเกิดผม… :)

ใครเศร้าๆ อยู่ คุยกันได้นะครับ มีใครสักคนรับฟัง ผมว่าคงดีกว่าที่เราจะเก็บมันอึดอัดเอาไว้ในใจ…

 

Comments are closed.