Special : "How to สร้างตัวตนออนไลน์ให้ชีวิตและธุรกิจด้วย Social Media !"

บ่ายวันนี้ ผมมีนัดสัมภาษณ์ลงหนังสือเล่มนึง เป็นหนังสือแนว Metro เนื้อหาเกี่ยวกับ Life Style คนเมือง,…

พอพูดถึงเมือง ผมก็มักจะคิดถึงรอยยิ้มที่น้อยลงไปเรื่อยๆ หายใจลำบาก แย่งกันกินแย่งกันอยู่ บนพื้นที่เล็กๆ จำกัด เหยียบกันตาย ตะกายป่ายปีนขึ้นไป แม้จะต้องใช้วิธีสกปรก ก็จะขึ้นไปให้ถึงฟ้าเบื้องบน แต่ก็มีไม่กี่คนที่เอื้อมจับฟากฟ้าได้

จากมุมนี้ ที่ที่เห็นท้องฟ้า เบื้องล่าง ไม่ว่าคนเมืองจะแออัดแค่ไหน จะแก่งแย่งแค่ไหน ฟ้าเบื้องบนก็ยังกว้างเท่าเดิม คนเราเท่านั้นที่ขีดเส้นแบ่งแผ่นดินและหยิบอาวุธขึ้นมา รบราฆ่าฟัน

the_same_sky

ก่อนจะ Backpack ไปสิงคโปร์ ในตัวผมก็มีแต่ความอึดอัด ยิ้มไม่ออก แม้จะพยายามก็ทำได้แค่ยิ้มแบบฝืนๆ รู้สึกเหมือนโลกมันหนัก ไม่เหลืออากาศหรือพื้นที่เล็กๆ ให้หายใจ จนในที่สุด ทนไม่ได้ ต้องสะพายเป้ 1 ใบ หนีจากเมืองไทยไป แม้จะแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ระยะทางใกล้ๆ

แต่ได้ไปยืนมองฟ้ากว้างกว่าเก่า,…

…ที่จริง มันก็ไม่ได้กว้างไปกว่าฟ้าเมืองไทย เพียงแต่ว่าหายใจสะดวกกว่า

ผมเดินตะโกนร้องเพลง 500 Miles ไปตามถนน เข้าร้านอาหารแขกแท้ๆ ที่ใช้มือกวาดข้าวเข้าปาก นั่ง Starbucks สั่งทุกอย่างที่อยากกิน พักห้อง 4 เตียงร่วมกับญี่ปุ่น อินเดีย ออสเตรเลียและคนทิ้งสัญชาติ ไปยืนถือป้าย “Trade my HUG” ยิ้มและกอดคนสิงคโปร์ที่ไม่รู้จักกัน มันสำคัญก็ตรงที่เราไม่รู้จักใคร และไม่มีใครรู้จักเรา อาจมีคนไทยเดินสวนไป แต่ใครละจะจำว่าใครคนนี้คือผม ?

merlion_2

โลกกว้างขึ้น อากาศที่ทึบกดทับบนหัวหายไป ฟ้ากางเท่าเดิม แต่มองไปทางไหนก็เห็นสีฟ้าสุดตา

แค่ 4 วันที่ผ่านไปในช่วง Backpack ผมบินกลับมาไทย และคิดว่าผมจำวิธียิ้มในเมืองใหญ่กลับมาจากสิงคโปร์ คิดไปก็แปลก,… ที่นั่นแข่งกันยิ่งกว่าเรา รีบเร่งยิ่งกว่าเรา มีรอยยิ้มเปื้อนใบหน้าให้เห็นน้อยกว่าเรา แต่ผมกลับต้องไปเรียนรู้วิธียิ้มให้ตัวเองใหม่จากที่นั่น

หรือมากกว่านั้น ผมไปเรียนวิธีหายใจใหม่ ทั้งที่ผมหายใจมาตั้งแต่เกิด

เมืองใหญ่ ใครๆ ก็หายใจไม่สะดวก มองไปทางไหนยิ่งวันก็ยิ่งเห็นรอยยิ้มน้อยลง

เมื่อไม่มีใครยิ้มให้เรา เราก็ไม่ยิ้มให้ใคร

trade_my_hug

เคยมีคนด่าผมเรื่อง Starbucks เค้าคิดว่าผมชอบ Starbucks เพราะผมคิดว่ามันดูดี ในประโยคนี้มีคำว่า “คิดว่า” 2 ครั้ง ครั้งแรกเค้าคิด… คิดว่าผม ครั้งที่ 2 คิดว่า… ผมคิดว่า

กาแฟก็คือกาแฟ ไม่มากไม่น้อยไปกว่านั้น ผมคนกินยังไม่คิดเท่ากับเค้า แค่ชอบ แค่ใช่ เหมือนรูปวาด Abstract ที่ผมชอบ ผมใช่ แม้ผมจะดูไม่ออก ไม่เก่ง ไม่ฉลาดเท่าเค้า ที่คิดแทนผมว่า ผมกำลังคิดว่า… แต่ความจริงรูปนี้คือว่า… เหมือนเพลง Jazz ที่ผมชอบ ผมใช่ แม้จะฟังภาษาไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจทฤษฏีดนตรีสักบท 

เหมือนเส้นแบ่งเขตเมืองที่เค้าขีดขึ้นมาให้ผม และผมก็เดินไล่ตามเส้นขอบเมืองของเค้า

backpack

โดยที่ไม่รู้ว่าแค่มองขึ้นไปเบื้องบน มีฟ้ากว้างที่ไร้ขอบเขต ไร้เส้นขีดกั้นแบ่งแยก แม้บนนั้นจะเวิ้งว้าง แต่ก็เพียงพอ… ที่จะสูดลมหายใจ

ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าบ่ายนี้ เค้าจะสัมภาษณ์อะไรผมไปลงหนังสือบ้าง แต่เมื่อผมอยู่บนรถไฟฟ้าวิ่งเข้าเมืองใหญ่ ผมรู้ว่าผมจะยิ้มอย่างไร จะหายใจอย่างไร ไม่ว่าที่ไทยหรือที่สิงคโปร์

 

Comments are closed.