Special : "How to สร้างตัวตนออนไลน์ให้ชีวิตและธุรกิจด้วย Social Media !"

วันนี้ฝนตกตั้งแต่ช่วงค่ำๆ และก็เป็นวันที่ผมไป The Emporium โดยนั่ง BTS, ไม่ได้ขับรถ ~ ทีแรกก็ไม่ได้คิดว่าฝนจะตกหรอก เพราะผมเป็นคนเรียกแดด [วัดด้วยเครื่องมือของ Doraemon :D]

ตอนกลับก็นั่ง BTS มา, ลงปากซอยบ้านและฝนพรำๆ เลยมองซ้ายมองขวาหาพี่วิน’มอไซค์ ~

ปรากฏว่าคนต่อคิวรอกันเพียบ, แถวยาวเกินขอบหลังคาออกไปกลางสายฝนเลย o_O!!!

ผมก็ไม่อะไร, ยืนคอยคิวไปเรื่อยๆ นานสองนาน แถวก็เลื่อนไป ~

ก่อนจะได้รถ ผมมองไปท้ายแถว, เห็นคุณยายคนนึงแบกถุง Tesco พะรุงพะรังเต็มสองมือวิ่งตากฝนมาต่อคิวท้ายสุด…

 ณ ตอนนั้น, ผู้ชายคนที่อยู่คิวที่ 2 ซึ่งกำลังจะได้ขึ้นมอ’ไซค์ก็วิ่งออกจากคิวมาหาคุณยายแกแล้วบอกว่าเค้ายกคิวให้… คุณยายขึ้นมอ’ไซค์ไปก่อนเลยก็แล้วกัน :)

คุณยายยกสองมือที่หิ้วถุงพะรุงพะรังขึ้นไหว้ขอบคุณ,

ผู้ชายคนนั้นก็รับไหว้, บอกว่าไม่เป็นไรครับ ผมไม่รีบ ~

คุณยายก็รีบหิ้วของเดินกะเผลกไปยังพี่วินมอ’ไซค์ที่เพิ่งเข้ามาจอด และพี่วินฯ เองก็คงเดาเรื่องได้,

จึงเลื่อนรถช้าๆ มาหาคุณยายที่อยู่ท้ายคิว… รับแกขึ้นรถไปอย่างทุลักทุเลกลางสายฝนที่โปรยปราย

และผู้ชายคนนั้นก็เข้าคิวท้ายสุดแทน แต่เค้าก็ไม่ได้รอนานนัก…

เพราะคนที่อยู่คิวแรก, ซึ่งกำลังจะได้ขึ้นมอ’ไซค์ก็หันมาเรียกเค้าให้กลับไปคิวหน้าสุดเหมือนเดิม แล้วบอกว่า…

 

“ถือว่าผมให้คิวคุณยายแกไปก่อนด้วยแล้วกัน”… ดูเหมือนว่าทุกคนในคิวก็เห็นด้วยกับเรื่องที่เกิดขึ้น, บางคนยิ้มนิดๆ ทั้งที่ตัวเปียกฝน ~ แล้วคิวก็รันไป [ให้ทายว่าผมอยู่ตรงส่วนไหนของเรื่องนี้ครับ ~ ;D]

PS. เพื่อตอบแทนความมีน้ำใจ, ขอ Like ให้… คุณยาย ~ ผู้เป็นต้นกำเนิดแห่งเรื่องราวทั้งมวลละกันนะ ^^”