Special : "How to สร้างตัวตนออนไลน์ให้ชีวิตและธุรกิจด้วย Social Media !"

ก่อนจะไป Backpack + Trade Hug ที่สิงคโปร์พรุ่งนี้, ผมเลยถือโอกาสเอารถไปเช็คใหญ่ นี่ก็เพิ่งถึงบ้าน พอดีอู่ประจำผมไกลมาก คนละฟากของกรุงเทพ ก็เลยได้นั่งรถกระป๋อง ต่อรถเมล์ [ฟรีเพื่อประชาชนด้วย :)] ขึ้นรถไฟฟ้าและลงมาจบที่มอไซค์รับจ้าง ผมรู้สึกว่า…

คนไทยยิ้มน้อยลง… ไปจากความทรงจำของผม… :(

แต่บนรถเมล์ที่ผมยืนราวสิบนาที, มีผู้ชายลุกใหญ่ผู้หญิงหนึ่งคน ลุกให้คนแก่หนึ่งคน ตอนผมขึ้นรถกระป๋องแบบงงๆ ป้าคนข้างๆ ก็บอกผมว่าต้องลงตรงไหน ต่อรถอะไร… แต่ตลอดทาง ก็มีคนบ้าคนนึงยิ้ม คือผมเอง – -/

 ลึกๆ ในใจ, ผมว่าคนไทยยังมีน้ำใจ หรืออาจรู้สึกว่ามันทำไปเองโดยสัญชาตญาณ โดยหน้าที่ หรือโดยอะไรสักอย่างว่า เห็นคนแก่ คนท้อง [และสาวสวย – -] ขึ้นมาต้องลุกให้นั่ง เพียงแต่เราไม่ได้ทำด้วยรอยยิ้มแล้ว

รอยยิ้มสยามอาจจะหายไปเพราะเสื้อแดงเสื้อเหลือง ครับ… มันทั้งสองสีนั่นละ อย่าไปโทษว่าแดงหรือเหลืองฝ่ายเดียว

หรืออาจหายไปเพราะเศรษฐกิจ อาจหายไปเพราะโลกร้อน

ตอนนั่งรถกระป๋องโดยไม่รู้ทาง ผมก็ถามป้าคนข้างๆ ว่าคันนี้ผ่านห้าง The Mall ไหม ? ป้าแกก็บอกว่าไม่, สั้นและห้วน แล้วก็หน้าบึ้งต่อ ผมนั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วก็ยิ้มให้แก แกก็ทำหน้างงๆ แต่ก็ยังไม่ยิ้มตอบ จนตอนป้าแกจะลง แกหันมาบอกผมว่า “ลงตรงข้างหน้านี่ก็ได้ แล้วต่อรถกระป๋องสีแดง ไปได้”

ผมคิดว่าป้าแกคงไม่เข้าใจว่าผมหลงทางแล้วทำไมถึงยังอารมณ์ดี ยิ้มให้แกอีก และป้าแกก็อาจจะคิดไปเรื่อยๆ ระหว่างเดินกลับบ้านก็ได้

จัดกระเป๋าก่อนละครับ ~

ภาพทั้งหมดถ่ายด้วย BB Bold 9700

ภาพแรกสั่นสุดๆ เพราะรถเมล์ขับซิ่งมาก แต่ทำไมผมชอบภาพนี้ก็ไม่รู้แฮะ :)

 

Comments are closed.