Special : สมัครบัตร Amex วันนี้ฟรีตั๋วชั้นธุรกิจสู่ญี่ปุ่น 4 ใบ ! > "Click"

--------------------------

แม้คุณพ่อผมจะเป็นแค่คนขี่มอเตอร์ไซค์ส่งของ, แน่นอนว่าบ้านเราไม่มีรถยนต์และมื้อพิเศษของครอบครัวในวันนั้นก็คือ “S&P” หรือไม่ก็ BBQ Plaza [ที่มารู้ทีหลังว่าคุณแม่เลือกทานแต่ผักเพื่อให้ลูกๆ ได้ทานเนื้อ] แต่ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเอง “ขาด” อะไร

ไม่แม้แต่นิดเดียว…

วันก่อน, ผมเห็นข่าว “เด็กงอแงอยากได้ Tablet แต่ยายไม่มีเงิน”

สุดท้ายยายซึ่งเป็นคนกวาดถนนเครียดจัดถึงกับคลุ้มคลั่ง, คว้ามีดมาจ่อคอหลานอายุ 6 ขวบกลางห้าง

ผมนึกย้อนไปถึง “ของเล่น” ในวันที่ตัวเองยังเด็กและเห็นเพื่อนทุกคนมี “หุ่น” จากการ์ตูนเรื่อง Dragonball

drama-thai-tablet-no-money-mom-kill-children-2016-news-poor-toy

ทุกคนมีของเล่นแต่ทำไมผมไม่มี…

นานมากแล้วแต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงยังจำเรื่องนี้ได้แม่นราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวันก่อน

ตอนนั้น, การ์ตูนเรื่อง Dragon Ball ดังมาก [ช่วงที่พระเอกแปลงร่างเป็น Super Saiya ครั้งแรกระหว่างสู้กับ Freezer] และแผนกของเล่นตามห้างก็จะมี Model ตัวละครต่างๆ วางเรียงกันเป็นกล่องๆ แต่คุณพ่อผมเป็นแค่คนขี่มอเตอร์ไซค์ส่งของหาเช้ากินค่ำ

ทุกครั้งที่ไปเดินห้างกันวันหยุด, ผมก็จะไปยืนหน้าร้านเพื่อดูของเล่นราคาแพงๆ

เช่นเดียวกับที่ผมเคยเล่าว่า “ไปเกาะกระจกดู Menu ร้านอาหารแต่ไม่มีเงินจะเข้าไปกิน” ใน Blog เก่าๆ

กุ้งชุบแป้งทอด” แบบก้อนแป้งหนาๆ จนตัวกุ้งดูกลมๆ ยังคงฝังใจอยู่ในความทรงจำจนทุกวันนี้

เมื่ออยากได้ของเล่นแต่ไม่มีใครซื้อให้, ผมก็ร้องไห้โวยวายและสุดท้ายก็…

dragonball-z-goku-model-genki-dama-super-saiyan-cheapest-review-japan

ความทรงจำบนแผ่นโฟม

เมื่อเด็กคนอื่นๆ เอาหุ่น Dragon Ball มาเล่นสู้กันแต่ผมไม่มี

มันก็เข้ากลุ่มกับเขาไม่ได้

จะบอกพ่อแม่ก็ไม่เข้าใจ, และวันนั้นผมก็ไม่รู้หรอกว่าพวกเขาไม่มีเงิน

สุดท้าย, ผมก็เลยไป “ตัดภาพตัวการ์ตูน” เรื่อง Dragon Ball Z จากนิตยสาร [สมัยนั้นที่ดังมากคือ “TV Magazine”] มาแปะบนแผ่นโฟมหนาๆ แล้วก็ตัดโฟมอีกทีออกมาเป็น “Model” เล่นอยู่คนเดียวเงียบๆ แต่แล้วก็เกิดเรื่องที่คิดไม่ถึง…

เพื่อนเด็กๆ คนอื่นกลับชอบใจเพราะ “ผมมีหุ่นตัวใหม่ล่าสุดกว่าที่พวกเขามี !”

ถ้า Boss ใหญ่อย่าง Freezer แปลงเป็นร่างสาม, ผมก็พร้อมจะตัดมันออกมาเป็นของเล่นก่อนใครๆ

iphone-7-plus-pro-apple-pencil-support-ipad-review-japan-2016-spec

ผมไม่ขาดอะไรเลย

ถึงครอบครัวเราจะไม่มีเงิน / ไม่มีบ้าน / ไม่มีรถอย่างทุกวันนี้, ที่ผมสามารถซื้อ Model สักสองร้อยตัวมาถมที่เล่นได้ [คนส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยทราบหรอกว่าผมทำงานหาเงินเรียนเองและจ่ายค่าเทอมด้วยตัวเองตั้งแต่สมัยมหา’ลัยก่อนจะลาออกตอนปี 4]

จากวันนั้นจนวันนี้, ผมไม่มีอะไรเปลี่ยนไป

ยังติดนิสัยสวัสดียามหน้าตึก, ขอบคุณแม่บ้านทำความสะอาดและซื้อขนมฝากลูกของพวก Messenger

ยังนึกถึง “ของเล่น” ที่ทำขึ้นมาเองง่ายๆ, ไม่ปฏิเสธว่าตนเคยยากจนขนาดที่ต้องไปเกาะกระจกร้านอาหาร

โลกหมุนไป, น่าเสียดายที่ของเล่นอาจกลายเป็นระบบไฟฟ้าหรือว่า Digital

ที่เด็กยุคนี้ไม่สามารถทำขึ้นมาได้ด้วยการ “ตัดโฟม”

cookie-backpacker-selfie-iphone-6s-se-japan-scarf-coke-case-bottle-how-to-travel

แต่ผมจะไม่โทษเด็กอายุ 6 ขวบคนนี้, เพราะเขาก็คือ “ตัวผมในอดีตที่ยืนร้องไห้หน้าแผนกของเล่น” โดยไม่รู้หรอกว่าพ่อแม่ไม่มีเงินจริงๆ และผมก็จะไม่โทษคุณยายคนกวาดถนนที่ไม่มีปัญญาซื้อ Tablet ในฐานะ “ของเล่น” ให้กับหลานของตน

แต่ผมไม่ทราบว่าจะโทษใครเหมือนกัน…