Special : "How to สร้างตัวตนออนไลน์ให้ชีวิตและธุรกิจด้วย Social Media !"

คืนสุดท้ายในการ Backpack @ เกาหลี, เป็นคืนที่ดีที่สุดตั้งแต่เคยมาประเทศนี้เลย ~

ผมกลับถึง Hostel ตอนเที่ยงคืน, เจอสาวเกาหลีคนนึงนั่งอยู่ในห้อง [รู้สึกจะกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า… ยังกะในหนัง o_O!!!] ~ ผมก็เลยชวนเธอออกมาหาอะไรดื่มกัน ด้วยเหตุผลว่า “ผมมาเกาหลี ยังไม่เคยทานอะไรแบบคนเกาหลีทานกันจริงๆ สักครั้ง”

แต่ตอนกำลังจะออกจากห้อง, มีหนุ่มญี่ปุ่นอีกคนเดินเข้ามา สรุปเราสามคนก็เลยออกไปหาไรหม่ำกลางดึกกัน :D

สาวเกาหลีคนนี้เกิดที่ USA, เป็น American Citizen ครับ ชื่อ Youl Han

ในภาพนี่กำลังเอาฝาขวด Jinro Soju มาเล่นเกมส์ดีดฝา ~ คนที่ดีดหักไม่ต้องดื่ม, นอกนั้น 1 Shot :P

ส่วนหนุ่มญี่ปุ่นนี่เพิ่งเรียนจบมหา’ลัย มาเที่ยวเกาหลี, ชื่อ Kazuki

 เราสามคนก็เดินฝ่าลมหนาวออกไป, หาร้านปิ้งย่างกินกันตรงสถานี Hongik Uni.

เจอร้านนึงเปิดถึง 6 AM [แล้วก็ปิด, จากนั้นก็เปิดอีกที 11 AM… มันจะปิดทำไมเนี่ย o_O!!!]

เข้าไปถึงปั๊บ, ผมกับ Kazuki ก็ให้ Youl Han สั่งเลย ~ มี Kimchi & Salad มาวางให้ก่อนอยู่แล้ว จากนั้นก็ตามด้วยเนื้อสำหรับย่าง และก็มีไข่ด้วย… เอาไว้ตอกแล้วตีๆ ราดลงไปข้างๆ กระทะ

[นึกภาพกระทะแบบ Bar B Q Plaza ในไทยเรา, ตรงกลางไว้ปิ้งย่าง ส่วนขอบข้างๆ เอาไว้ทำไข่ตุ๋น :D]

 มาทราบเอาทีหลังว่า Youl Han สั่งไปมั่วๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่สั่งน่ะ เนื้อวัว เนื้อหมูหรือเนื้อน้องหมา – –

ทั้ง Accent & Character ของ Youl Han จริงๆ, ผมก็ว่าดูไม่เหมือนสาวเกาหลีคนอื่นๆ เท่าไรครับ :)

 

ต่อด้วยการสั่งเบียร์ยี่ห้อ Cass, เบียร์เกาหลีมาชิม ~

และก็เอาไว้ทำ “Soju Bomb”, เท Jinro ใส่แก้ว Shot แล้วก็โยนทั้ง SHot ลงไปในแก้วเบียร์ o_O!!!

จากเกมส์ดีดฝา Jinro ก็มีเกมส์ทายตัวเลขใต้ฝาอีก…

มีเกมส์นับเลข, ให้นับต่อๆ กัน คนนึงไม่เกิน 3 ชุดตัวเลข ใครที่นับแล้วลงตัวเลข “30” จะต้องดื่ม 1 Shot

[ผมอาจจะนับ “1 2 3” แล้ว Youl Han นับ “4” ต่อด้วย Kazuki นับ “5 6” ก็ได้, ก็วนรอบวงต่อไปเรื่อยๆ ใครที่นับเลข “30” ก็จะเป็นคนแพ้ ~ มันสนุกตรงที่เมาแล้ว คิดกันไม่ทัน :P]

นั่งดื่ม Jinro & เบียร์, นั่งปิ้งย่างและเล่นเกมส์กันจนถึงตีสามกว่าๆ อากาศสบายๆ ไม่ถึง 20 c

การพัก Hostel มันเป็นแบบนี้, มีใครสักคนให้ได้พบเจอ…

 มีสิ่งที่เรียกว่า “ความทรงจำ” ซึ่งถูกสร้างขึ้นมาร่วมกัน, ในเวลาที่ต้องโบกมือลา… บางครั้ง มันก็เศร้ามากมาย

และเมื่อใดที่เรากลับไปที่นั่นใหม่, ที่ร้านนั้น ที่ Hostel นี้ หรืออาจแค่การได้นั่งดื่ม Jinro ในไทย เรื่องราวเก่าๆ ที่เคยพบเจอมาก็คงถูกนึกถึงอีก แต่สำหรับในวันนี้ ทำได้เพียงแค่พูดว่า… ลาก่อน Seoul